Dwangarbeiders van Hitler

Daar gaan we weer. Na steeds op muren te stoten en niet meer te weten waar we nog kunnen zoeken, hebben we de draad weer opgepakt en hebben we de zoektocht even andersom gedaan.

In Berlijn zijn er sporen van tante Anna, maar helaas niet van mijn grootmoeder.

Ook zijn we wijzer geworden op het gebied van de deportaties. De trein waar ze op zaten is wellicht een spooktrein, wat betekend dat in de maanden maart en april 1942 vele gedeporteerden gewoon vernietigd werden zonder dat er ook maar lijsten van opgested werden. De kans om iets terug te vinden is dus zeer klein.

Toch geven we de moed niet op. Ondertussen schreef ik reeds meerdere professoren aan in Kharkov zelf die zich bezig houden met oorlogsgeschiedenis in die streek. Van één van hen kreeg ik een mailadres in Lvov, wat betekend dat het wellicht om een spooktrein gaat en de deportatie van mijn grootmoeder en groottante te maken heeft met het leegmaken van het Ghetto in Lvov.

Ook wordt hierdoor de zoektocht drastisch teruggeschroefd naar het zoeken in 4 kampen : Belzec, Majdanec, Birkenhau en Bernburg.

Het zijn dan inderdaad nog 4 kampen maar voor mij al een hele vooruitgang.

Ook blijkt dat de gaskamer in Belzec een venster had en een trap naar beneden, hetzelfde geldt voor Majdanec, alleen is het niet zeker dat daar een venster stond in de gaskamer.

Ik hou jullie in ieder geval nog steeds op de hoogte.

Vandaag kreeg ik een mail met wellicht een doorbraak in het onderzoek. Een foto van een venster in de gaskamer. Ik schrijf er nog niet te veel over want het zou ook weer eens terug naar af kunnen zijn. In ieder geval staat er vandaag een bezoekje aan mijn tante op het agenda met de beruchte foto. Henk heeft hem gevonden, de schat. Hij zoekt nog steeds met me mee naar antwoorden. Aan hem heb ik wellicht een vriend voor het leven, ookal hebben we elkaar nooit ontmoet behalve door te mailen. Ik weet niet hoe hij eruit ziet, enkel dan dat hij in Nederland woont.

In ieder geval ik hou jullie op de hoogte!!!!!

OK, vandaag heb ik een brief ontvangen van Bad Arolson. Helaas hebben zij niets gevonden. De bijkomende informatie heeft dus niet geholpen. Wel kreeg ik drie nieuwe adressen waar ik mijn vraag kan stellen.

Dus gaan we dat vanavond doen. Henk zoekt ook ondertussen vlijtig verder. Ik heb steeds het gevoel van twee stappen vooruit te gaan en één achteruit. Maar we komen er wel. Ik geef de moed niet op.

Ik hoop de volgende keer wat meer nieuws kunnen te schrijven.

In Juli 2009 staat een nieuw bezoek aan Charkov vast. Wellicht krijg ik daar meer informatie. Maar dat duurt nog zolang.

Enfin, ik weet me de komende maanden wel weer bezig te houden. Hopelijk krijg ik vlug nieuws van één van de drie adressen.

Eindelijk na twee jaar van intensief zoeken, een kleine vooruitgang. Verleden maand schreef ik een mailtje naar een site die de fabrieken in Duitsland waar Ostarbeiter tewerk waren gesteld in kaart bracht. Vandaag kreeg ik dan een bericht dat de persoon die zich met het archief bezig houdt, documenten van Tante Anna heeft gevonden. Hij zal zelf opnieuw contact opnemen met Bad Arolson want volgens hem zijn er nog documenten van haar in Berlijn. Ook zal hij een Hystoricus aanspreken die gespecialiseerd is in de treintransporten. YES!!!!!!!!! Eindelijk een lichtpuntje, zowel voor mij als voor Henk.

Ik heb hem natuurlijk het mailadres doorgegeven zodat ook hij informatie over zijn moeder kan opvragen. Zo zie je maar dat als je volhoud,je toch nog wat kan vinden. Ik hoop nu natuurlijk dat ik vlug een gedeelte van de documenten mag ontvangen. Misschien kan alles nu wat vlugger gaan, en vinden we toch nog het mysterieuse kamp. Henk houdt het op Bernburg, omdat dit kamp op de grens ligt en er vlotte verbindingen waren naar Frankfurt en Berlijn. Ik heb nu ook het exacte adres van het Lager waar mijnTante en mijn Oma verbleven. Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte.

Henk stuurt me regelmatig mailtjes met informatie. Het gaat in ieder geval beter met twee te zoeken dan alleen. Hij heeft me kaarten met treinsporen in 1942 toegestuurd. nu kunnen we ons situeren op de sporen. Brandenburg is ook een mogelijkheid maar Henk denkt nog steeds in de richting van Bernburg. Van Watje ,een trouwe lezer van mijn blog, kreeg ik nog een tip. Bedankt Watje, ik zal ook dit spoor onderzoeken. Wat we zeker weten is dat ze via Warschaw zijn gegaan. dus vandaar kunnen we het spoor doortrekken.Ook Gerry is weer ingeschakeld om informatie op te zoeken.Hopelijk krijg ik ook spoedig antwoord van Bad Arolson. Ik zal morgen eens even telefonisch contact opnemen.

Henk heeft mijn vragen doorgegeven aan Gerry.

Ik kreeg van hem een mailtje met haar antwoorden in.

Volgens de gegevens die ik nu heb denk ik niet dat we nog verder in de richting van Birkenhau moeten zoeken. Wel zullen we eerder moeten zoeken naar een kamp dat ergens op de grens met Duitsland lag. Maar welk???

Volgens Gerry was er in Birkenhau of Auschwitz geen enkele gaskamer waarin de Duitsers een kijkraam hadden. Wel waren er kijkgaten in de deur. Bunker 1 zou trouwens een gewoon huis zijn geweest, een oude boerderij dat ook wel het rode huis werd genoemd. Hier waren ook geen trappen naar beneden. Toch niet de trappen die Tante Anna beschrijft.

Ik zit dus weer eens vast.

Henk gaf me ook een titel van het boek "de lijfeigenen" van Marianne Knecht.

Ik heb weer eens mijn stoute schoenen aangetrokken en heb de schrijfster een mailtje gestuurd. Hierop kreeg ik 's anderendaags al antwoord, waar in zeer dankbaar voor ben.

Marianne komt regelmatig in contact met mensen die net als Tante Anna hun verhaal doen en in dezelfde situatie zijn geweest. Ook Marianne's moeder was van Oekraïnse afkomst en kwam in de Hel van Hitler terecht. Zij ging na de oorlog mee met haar geliefde naar Nederland. Marianne zal me op de hoogte houden als ze nog mensen van Oekraïne tegenkomt uit de streek van Charkov of Ditgatchi.

Het boek heb ik natuurlijk gekocht en ga ik vannavond nog lezen.

Ik ben Henk zeer dankbaar voor de informatie die ik steeds van hem krijg. Hij verdient echt een pluim.

Ondertussen zoek ik weer wat verder.

Henk en ik zoeken nog steeds volop. Van Bernburg kreeg ik het bericht dat ze onmogelijk daar kunnen zijn geweest. In de archieven is helemaal niets te vinden van een trein uit Charkov, en een toevallige trein die daar belande is onmogelijk. De correspondentie over de deportaties naar Bernburg is nog volledig. Hier kwamen alleen treinen aan uit Gross- Rosen, Auschwitz zelf, Bergen-Belsen en andere grote kampen. Ik ben weer eens doorgestuurd naar een andere instantie.

Henk heeft me een boek toegestuurd met het verhaal van Tanja, geschreven door Bert Uil . Ik heb het boek in twee dagen uitgelezen en heel wat informatie gevonden in het boek zelf.

Henk kent ook iemand die gespecialiseerd is in geschiedenis, meer bepaald dan in WO2. Hopelijk kan zij ons op het goede spoor brengen. We blijven in elk geval verder zoeken. Jullie zullen al gemerkt hebben dat in het verhaal elke keer weer nieuwe stukjes bijkomen. Dit komt omdat Tante Anna zich ook elke dag wat meer herinnert. Jaren heeft ze het verstopt maar nu zegt ze dat ze alles kwijt moet. Wel is ze net als ik benieuwd wat we nog allemaal zullen vinden. Ik hoop dat we spoedig wat meer te weten komen. Bad Arolson heeft nog niets laten weten over de nieuwe informatie die ik hun doorstuurde, maar dat duurt altijd wel een maand.